Karamanoğulları’nın Kökeni ve Kuruluşu: Toroslar’da Bir Türkmen Gücü

Karamanoğulları’nın Kökeni ve Kuruluşu: Toroslar’da Bir Türkmen Gücü

Anadolu Selçuklu Devleti’nin 13. yüzyılın ortalarında Moğol-İlhanlı baskısıyla sarsıldığı dönemde, tarih sahnesine çıkan en dirençli yapı Karamanoğulları Beyliği olmuştur. Beyliğin kökeni, yukarı Hazar havzasından bugünkü Azerbaycan topraklarına yayılan Dışoğuz ve İçoğuz boylarına dayanmaktadır. Moğol istilasıyla birlikte batıya göç eden bu kitleler, önce Sivas yöresine gelmiş, ardından Anadolu’nun güneyindeki stratejik dağlık bölgelere süzülmüşlerdir.

Afşar mı, Salur mu? Etnik Köken Tartışması Karamanoğulları’nın hangi boya mensup olduğu tarihçiler arasında hâlâ canlı bir tartışma konusudur. Yazıcıoğlu Ali gibi klasik kaynaklar beyliği Afşar (Bozok) boyuna dayandırırken; bazı modern araştırmalar toplum yapısındaki yoğunluk nedeniyle Salur (Üçok) etkisine dikkat çeker. Ancak beyliğin esas askeri ve sosyal omurgasını, Karamanlı oymağına bağlı Turgutlu, Bayburtlu ve Oğuzhanlı gibi kalabalık Türkmen grupları oluşturmuştur.

Nure Sûfî: Kömürcülükten Manevi Liderliğe Beyliğin manevi atası kabul edilen Nure Sûfî (Nureddin Bey), sadece askeri bir lider değil, aynı zamanda dönemin mistik atmosferini yansıtan bir derviş figürüdür. Kaynaklara göre Nure Sûfî, Ermenek dağlarında kömürcülük yaparak geçimini sağlarken, aynı zamanda Baba İlyas’ın halifesi olarak Türkmen kitlelerini etrafında toplamıştır. 1240 yılındaki Babai İsyanı’na katıldıktan sonra Toroslar’ın sarp kayalıklarına sığınan Nure Sûfî, burada beyliğin siyasi ve dini temellerini atmıştır.

Ermenek: Selçuklu’nun Stratejik Tampon Bölgesi Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad, güney sınırlarını Kilikya Ermeni Krallığı’na karşı korumak amacıyla Karaman aşiretini yaklaşık 1225-1228 yıllarında Ermenek ve çevresine yerleştirmiştir. Nure Sûfî’nin Ermenek, Mut ve Gülnar gibi kaleleri fethetmesiyle bölge bir Türk yurdu haline gelmiş; 1256 yılında oğlu Kerimüddin Karaman Bey’in yönetimi devralmasıyla beylik resmen kurulmuştur. Karaman Bey, aşiret yapısını kurumsal bir beylik düzeyine taşıyarak Anadolu’da asırlarca sürecek olan meşruiyet mücadelesini başlatmıştır.

Hakimiyet Coğrafyası ve Stratejik Başkentler: Ermenek, Larende ve Konya

Karamanoğulları Beyliği, Anadolu’daki siyasi varlığını sarp dağlardan geniş ovalara yayılan stratejik bir coğrafya üzerine inşa etmiştir. Beyliğin ilk sığınağı ve eyalet başkenti Ermenek olmuştur. Toroslar’ın bu korunaklı bölgesinde güç kazanan Karamanlılar, Selçuklu otoritesinin zayıflamasını fırsat bilerek etki alanlarını hızla genişletmişlerdir.

• Ermenek’ten Larende’ye: Beyliğin ilk merkezi olan Ermenek, Selçuklu eyalet başkenti olarak askeri bir üs işlevi görmüştür. Ancak yaklaşık 1325/1328 yıllarında Larende (günümüzdeki Karaman şehri) ele geçirilerek beyliğin kalıcı idari merkezi haline getirilmiştir. Larende, hem verimli toprakları hem de ticaret yolları üzerindeki konumuyla beyliğin zenginleşmesini sağlamıştır.
• Selçuklu Başkenti Konya: Karamanoğulları, kendilerini Selçuklu mirasının tek meşru varisi olarak gördükleri için Konya’yı ele geçirmeyi her zaman en büyük hedef olarak belirlemişlerdir. 1277 ve 1314 yıllarında Konya’yı zapt ederek burada hüküm sürmüşler; şehir Karamanlı hakimiyetinin en prestijli sembolü olmuştur.
• Genişleme Alanları: Beylik sadece iç bölgelerde kalmamış; Niğde, Aksaray, Ereğli ve Mut gibi şehirlerin yanı sıra Akdeniz kıyısındaki Alanya, Silifke, Anamur ve Gülnar gibi stratejik limanları da hakimiyeti altına alarak deniz ticareti ve gümrük gelirleri üzerinden büyük bir ekonomik güç kazanmıştır.

Türkçenin “Başkenti” Karaman: Mehmet Bey ve 1277 Dil Fermanı

Karamanoğulları’nın dünya tarihine bıraktığı en derin iz, şüphesiz ki dil bilinci üzerindeki devrim niteliğindeki karardır. Dönemin Selçuklu bürokrasisinde Farsçanın, bilim çevresinde ise Arapçanın egemen olduğu bir ortamda Karamanoğlu Mehmet Bey, milli bir uyanışın ateşini yakmıştır.

• Tarihî Ferman (13 Mayıs 1277): Mehmet Bey, Konya’yı fethettikten sonra topladığı divanda o meşhur kararını ilan etmiştir: “Bugünden sonra divanda, dergâhta, bargâhta, mecliste ve meydanda Türkçeden başka dil kullanılmayacaktır”. Bu ferman, halkın dili ile devletin dilini birleştirme amacını güden tarihteki ilk resmi dil yasalarından biridir.
• Milli Şuurun İnşası: Bu karar sadece bir yasak değil, aynı zamanda Anadolu’daki Türkmen beylerinde bir Türkçe hassasiyeti ve şuuru oluşmasını sağlamıştır. Bu sayede Türkçe yazan şairler, alimler ve sanatçılar teşvik edilmiş; Anadolu Türk edebiyatının temelleri bu dil bilinci üzerine atılmıştır.
• Kültürel Meşruiyet: Dilin devlet politikası haline getirilmesi, Karamanlıların Selçuklu mirasını sadece askeri değil, kültürel olarak da temsil etme arzusunun bir yansımasıdır. Mehmet Bey, bu fermanla sadece siyasi bir zafer kazanmamış, aynı zamanda bir milletin öz kimliğini koruma altına almıştır.

Osmanlı ile Yüzyıllık Rekabet: Selçuklu’nun “Meşru” Varisi Kim?

Karamanoğulları ile Osmanlılar arasındaki mücadele, sadece toprak kazanma hırsı değil, aynı zamanda Anadolu’nun liderliği üzerine kurulu derin bir meşruiyet savaşıdır. Karamanlılar, Selçuklu Devleti’nin başkenti Konya’ya sahip olmaları nedeniyle kendilerini bu mirasın tek gerçek varisi olarak görmüşlerdir.

• Meşruiyet ve Soy Rekabeti: Karamanoğulları, soylarını Oğuz Han’a ve Selçuklu sultanlarına dayandırırken; Osmanlıları daha alt bir tabakadan gelen “yörük oğulları” olarak nitelendirerek ideolojik bir üstünlük iddiasında bulunmuşlardır. Alaeddin Bey’in Yıldırım Bayezid’e karşı “Ben de senin gibi bir beyim” diyerek eşitlik savunması, bu rekabetin ruhunu özetler.
• Akçay Savaşı (1397/1398) ve İlk Büyük Kırılma: İki beylik arasındaki gerginlik, Alaeddin Bey’in Osmanlı beylerbeyi Timurtaş Paşa’yı esir almasıyla savaşa dönüştü. Bayezid, Akçay Ovası‘nda Karaman ordusunu ağır bir yenilgiye uğrattı; Alaeddin Bey yakalanarak idam edildi. Bu zaferle Karaman topraklarının kuzeyi ilk kez Osmanlı kontrolüne geçti.
• Timur’un Müdahalesi ve Yeniden Doğuş: 1402 Ankara Savaşı’nda Osmanlı’nın yenilmesiyle Anadolu’daki dengeler değişti. Timur, Osmanlı’yı zayıflatmak için Karamanoğulları’na eski topraklarını, hatta daha fazlasını iade ederek beyliği yeniden ihya etti. Bu durum, rekabetin bir yüzyıl daha sürmesine neden oldu.
• Hristiyan İttifakları ve Fetvalar: II. İbrahim Bey döneminde Karamanlılar, Osmanlı’yı iki ateş arasında bırakmak için Venedik, Macaristan ve Papalık gibi Hristiyan güçlerle ittifaklar kurmuştur. Osmanlılar ise bu “Müslümana arkadan saldırma” durumunu meşrulaştırmak için ulemadan fetvalar alarak Karaman üzerine seferler düzenlemiştir.

Mimari ve Sanatsal Miras: Taşın Sanata Dönüştüğü Eserler

Karamanoğulları, hüküm sürdükleri coğrafyayı sadece kılıçla değil, mühür niteliğindeki anıtsal yapılarla da Türk yurdu haline getirmişlerdir. Mimarileri; Selçuklu geleneğini sürdürürken Osmanlı, Memlük ve hatta Gotik üsluplardan etkilenen zengin bir sentez sunar.

• Eğitimin Anıtları (Medreseler): Beyliğin eğitime verdiği önem, her biri birer sanat eseri olan devasa medreselerden anlaşılmaktadır.
  • Hatuniye (Melek Hatun) Medresesi (1381): I. Murad’ın kızı Nefise Sultan tarafından yaptırılan bu yapı, taç kapısındaki mukarnaslı işçilik ve geometrik süslemeleriyle zarafetin zirvesidir.
  • Tol Medrese (1339): Ermenek’teki bu yapı, beyliğin erken dönem mimari anlayışını ve yüksek portal (taç kapı) geleneğini yansıtır.
  • Ak Medrese (1409): Niğde’de bulunan bu medrese, adını beyaz mermerli muazzam giriş kapısından alır ve Selçuklu tarzının en olgun örneklerinden biri kabul edilir.
• Dini ve Sosyal Yapılar: Karamanlı camileri genellikle düz damlı ve çok sütunlu bir yapıya sahiptir. Ermenek Ulucamii ve Karaman Hacıbeyler Camii, taş işçiliği ve hat sanatı açısından dönemin karakterini yansıtır.
• Sanatın İnce Detayları: Karamanlı sanatkarlar; taş oymacılığı, ahşap işçiliği ve çini sanatında ileri gitmişlerdir. Özellikle İbrahim Bey İmareti’nin çinili mihrabı ve hatayi üslubundaki bitkisel bezemeler, beyliğin estetik derinliğini belgeler.

Beyliğin Çöküşü ve Karaman Sürgünleri: Anadolu’dan Balkanlar’a

Karamanoğulları Beyliği ile Osmanlılar arasındaki yüzyıllık meşruiyet mücadelesi, 15. yüzyılın ikinci yarısında Fatih Sultan Mehmed’in kararlı hamleleriyle son evresine girmiştir. Beyliğin 1250 civarında başlayan siyasi varlığı, 1487 yılında II. Bayezid döneminde kesin olarak ortadan kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Nihai İlhak ve Siyasi Çözülme Fatih Sultan Mehmed, Anadolu birliğini sağlama yolundaki en büyük engel olarak gördüğü bu yapıyı tasfiye etmek için sistemli harekatlar düzenlemiştir. Osmanlı kuvvetleri 1468 yılında Gevele Kalesi’ni ve ardından stratejik merkez olan Konya’yı ele geçirerek beylik topraklarını büyük oranda kontrol altına almıştır. Pîr Ahmed Bey’in 1474’teki ölümüyle beylik eski gücünü tamamen yitirmiş; 1487’de Turgutoğlu Mahmud Bey’in Halep’e kaçmasıyla beylik toprakları tamamen Osmanlı idari yapısına dahil edilmiştir.

Büyük Sürgün (1467-1474) Osmanlı yönetimi, bölgedeki Karamanlı nüfusun yeniden isyan etme potansiyelini kırmak amacıyla tarihin en büyük zorunlu göç hareketlerinden birini uygulamaya koymuştur. Bu sürgün politikası, siyasi ve stratejik amaçların yanı sıra iskân ve asayiş ihtiyacından doğmuştur.

• İstanbul’un İskânı: Fethin ardından yeniden imar edilen İstanbul’a, Konya ve Larende’den aralarında zanaatkâr ve âlimlerin de bulunduğu binlerce aile gönderilmiştir. Bugün İstanbul’daki Büyük Karaman (Çarşamba) ve Küçük Karaman (Fatih) semtleri, bu yerleşim hareketinin birer mirasıdır.
• Rumeli’nin Türkleştirilmesi: Sürgünlerin önemli bir kısmı Trakya (Edirne, Havsa), Yunanistan (Selanik, Tesalya), Arnavutluk, Sırbistan ve Bosna gibi bölgelere yerleştirilmiştir. Bu topluluklar, Balkanlar’daki demografik yapıyı Türk ve İslam kültürü lehine değiştirerek bölgenin kalıcı bir Türk yurdu haline gelmesinde hayati rol oynamışlardır.

Karaman’da Osmanlı İdaresi ve Cem Sultan Beyliğin ilhakından sonra bölge bir Osmanlı eyaleti haline getirilmiş ve yönetimine şehzadeler atanmıştır. Özellikle Cem Sultan, Karaman valiliği sırasında Larende’yi yeniden imar etmiş ve bölge halkının sevgisini kazanarak Karaman kimliğini Osmanlı potasında yaşatmıştır.

Anadolu’nun En Dirençli Gücü: Karamanoğulları Beyliği (Kuruluştan Balkanlar’a Tarihi ve Mirası)

Anadolu Selçuklu Devleti’nin 13. yüzyıl ortalarında Moğol-İlhanlı baskısı altına girmesiyle başlayan “Beylikler Dönemi”, Anadolu Türk tarihinin en dinamik safhalarından biridir. Bu süreçte askeri gücü ve kültürel bilinciyle öne çıkan en önemli yapı Karamanoğulları Beyliği olmuştur. Yaklaşık 1250 yılından 1487 yılına kadar varlığını sürdüren bu beylik, Anadolu’nun Türkleşme sürecinde dil bilincinin ve kültürel kimliğin korunmasında hayati bir rol oynamıştır.

Toroslar’da Bir Türkmen Gücü: Nure Sûfî ve Kuruluş

Karamanoğulları’nın kökeni, yukarı Hazar havzasından göç ederek Sivas üzerinden Anadolu’ya süzülen Dışoğuz ve İçoğuz boylarına dayanmaktadır. Beyliğin manevi atası kabul edilen Nure Sûfî (Nureddin Bey), Baba İlyas’ın halifesi olan bir derviş figürüdür. Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad tarafından yaklaşık 1228 yılında Ermenek bölgesine yerleştirilen Karaman aşireti, burada beyliğin siyasi temellerini atmıştır. Nure Sûfî’nin oğlu Kerimüddin Karaman Bey, Ermenek ve çevresindeki kaleleri fethederek beyliği kurumsal bir yapıya taşımış ve 1256 yılında beylik resmen tanınmıştır.

Coğrafi Hakimiyet ve Stratejik Başkentler

Karamanoğulları, hakimiyetlerini sarp dağlardan geniş ovalara yayarak Anadolu’nun “kilidi” niteliğindeki bölgeleri kontrol etmiştir. Beyliğin ilk sığınağı ve eyalet başkenti Ermenek olmuştur. Ancak yaklaşık 1325-1328 yıllarında Larende (Karaman) ele geçirilerek beyliğin kalıcı idari merkezi yapılmıştır. Beylik ayrıca Konya, Niğde, Aksaray ve Akdeniz kıyısındaki Alanya, Silifke ve Anamur gibi limanları da idaresi altına alarak büyük bir ekonomik güç kazanmıştır.

Türkçenin “Başkenti” Karaman: 1277 Dil Fermanı

Karamanoğulları’nın tarihe bıraktığı en önemli miras, Karamanoğlu Mehmet Bey’in 13 Mayıs 1277’de yayınladığı ünlü dil fermanıdır. Farsçanın bürokraside, Arapçanın bilimde egemen olduğu bir dönemde Mehmet Bey; “Bugünden sonra divanda, dergâhta, bargâhta, mecliste ve meydanda Türkçeden başka dil kullanılmayacaktır” diyerek milli bir şuur başlatmıştır. Bu ferman, halkın dili ile devletin dilini birleştirerek Anadolu Türk edebiyatının temellerini atmıştır.

Osmanlı-Karaman Rekabeti: Selçuklu’nun Meşru Varisi Kim?

Osmanlılar ve Karamanlılar arasındaki yüzyıllık rekabet, hangisinin Selçuklu’nun gerçek mirasçısı olduğu üzerine kurulu bir meşruiyet mücadelesidir. Karamanlılar, Konya’ya sahip olmaları nedeniyle kendilerini daha üstün görürken, Osmanlıları “yörük oğulları” olarak küçümsemişlerdir. 1397 yılındaki Akçay Savaşı, bu rekabetin dönüm noktası olmuş; Yıldırım Bayezid, Alaeddin Ali Bey’i mağlup ederek idam ettirmiştir. Beylik ancak 1402 Ankara Savaşı sonrası Timur’un desteğiyle eski topraklarına yeniden kavuşabilmiştir.

Taşın Sanata Dönüştüğü Mimari ve Eğitim Mirası

Karamanoğulları, inşa ettikleri anıtsal yapılarla Selçuklu estetiğini yaşatmışlardır. Mimari yapıtlarında Selçuklu geleneğinin yanı sıra Osmanlı ve Memlük etkileri de hissedilir.

• Hatuniye (Nefise Sultan) Medresesi (1381): Taç kapısındaki mukarnaslı işçiliğiyle zarafetin zirvesidir.
• Tol Medrese (1339): Ermenek’teki bu yapı, beyliğin erken dönem mimarisini yansıtır.
• Ak Medrese (1409): Niğde’deki bu anıtsal yapı, beyaz mermer kapısıyla dikkat çeker.

Beyliğin Çöküşü ve Karaman Sürgünleri

Fatih Sultan Mehmed’in sistemli harekatları sonucu Karaman Beyliği’nin askeri direnci kırılmış ve 1487 yılında II. Bayezid döneminde toprakları tamamen Osmanlı idaresine girmiştir. Ancak Karamanlı kimliği yok olmamış; 1467-1474 yılları arasında gerçekleşen “Büyük Sürgün” ile Karamanlı aileler İstanbul’un iskanında ve Rumeli’nin (Bulgaristan, Yunanistan, Bosna) Türkleştirilmesinde görevlendirilmişlerdir. Bugün İstanbul’daki “Büyük Karaman” semti ve Balkanlar’daki Türk nüfusu, bu göç hareketinin canlı mirasçısıdır.

Karamanlı Mirası Hakkında Bilmeniz Gereken 5 Kritik Detay

• Atçekenler (Esb-keşân) ve Askeri Güç: Beyliğin askeri ve ekonomik omurgasını, geniş bozkırlarda at yetiştiren ve “Atçeken” olarak adlandırılan oymaklar oluşturuyordu. Bu topluluklar, sadece vergi kaynağı değil, aynı zamanda beyliğin mobil ve hızlı hareket eden süvari birliklerinin ana kaynağıydı.
• Osmanlı ile “Nesep” (Soy) Rekabeti: Karamanlılar, kendilerini Selçuklu’nun meşru varisi gördükleri için Osmanlıları “aslı cinsi yok bir yörük oğlu” olarak nitelendirerek küçümsemişlerdir. Hatta Akçay Savaşı’nda (1397) yakalanan Alaeddin Ali Bey, Yıldırım Bayezid’e karşı boyun eğmeyerek “Ben de senin gibi bir beyim” diyerek eşitlik iddiasını canı pahasına savunmuştur.
• İslam Dünyasında Hukuki Savaş: Osmanlılar, Karamanoğulları’nın Hristiyan ittifakları kurarak (Venedik ve Kıbrıs Krallığı gibi) arkadan saldırmasını engellemek için Mısır Memlûk Devleti’ndeki dört mezhep kadısından (Şâfiî, Hanefî, Mâlikî, Hanbelî) fetva alarak Karaman üzerine düzenledikleri seferleri dini bir zemine oturtmuşlardır.
• Sürgünlerin Balkan Kimliğindeki Rolü: Fatih Sultan Mehmed’in 1467-1474 yılları arasındaki ilhak harekatı sonrası Konya, Larende ve Aksaray’dan sürgün edilen binlerce Karamanlı aile, bugün Yunanistan, Arnavutluk, Sırbistan ve Bosna’nın Türkleşmesinde en büyük paya sahiptir. İstanbul’daki Büyük Karaman (Çarşamba) ve Küçük Karaman (Fatih) semtleri bu göçün kalıcı izleridir.
• 13 Mayıs Dil Bayramı: Karamanoğlu Mehmet Bey’in 1277’deki fermanı, bugün Karaman’da her yıl “Türk Dil Bayramı” olarak büyük etkinliklerle kutlanmaktadır. Bu ferman, halkın dili ile devlet bürokrasisi arasındaki kopukluğu gidererek milli bir uyanış başlatmıştır.
• Barış Manço’nun Karamanoğulları ile bağlantısı, kaynaklarda detaylandırılan “Büyük Sürgün” (1467-1474) olayına dayanmaktadır. Fatih Sultan Mehmed döneminde, Karamanoğulları Beyliği’nin merkezi olan Konya ve Larende çevresindeki ailelerin bir kısmı İstanbul’un iskânı, bir kısmı ise Balkanlar’ın (Drama, Selanik, Tesalya vb.) Türkleştirilmesi amacıyla zorunlu göçe tabi tutulmuştur. Barış Manço’nun ailesi olan Mançozadeler, bu tarihî sürgünle Karaman’dan Balkanlar’a (Drama bölgesine) gönderilen Karamanlı bir sülalenin devamıdır; ancak sanatçının ismine dair doğrudan bir atıf verilen kaynaklarda yer almadığı için bu aile bağı bilgisini kaynaklar dışındaki verilerle bağımsız olarak doğrulamak isteyebilirsiniz.

Mimari Gezi Rehberi: Karaman Sanatının 3 Zirve Noktası

Yazınızı bir gezi rotası veya görsel bir şölenle bitirmek isterseniz, kaynaklarda öne çıkan şu yapıları vurgulamalıyız:

1. Tol Medrese (Ermenek, 1339): Beyliğin erken dönem mimarisini yansıtan, mukarnaslı kavsarasıyla dikkat çeken bir eğitim abidesidir.
2. Hatuniye (Nefise Sultan) Medresesi (Karaman, 1381): I. Murad’ın kızı tarafından yaptırılan bu yapı, taç kapısındaki zarif geometrik süslemeleriyle Osmanlı ve Karamanlı estetiğinin ilk büyük buluşmasıdır.
3. Ak Medrese (Niğde, 1409): Beyaz mermerden yapılan muazzam giriş kapısıyla “Medresetü’l Beyza” adıyla da anılır ve Karamanlı taş işçiliğinin şaheseridir.

Karamanoğulları Mirası: Anadolu’nun Kültürel ve Sosyolojik DNA’sı

Karamanoğulları Beyliği, sadece yıkılmış bir Türk devleti değil, Anadolu’nun ruhuna işlenmiş bir kimlik davasıdır. Onlar, en zorlu Moğol baskısı altında bile Türkçeyi devlet dili yaparak bir milletin öz bilincini ayakta tutmuşlardır.

• Türkçenin “Başkenti” Karaman: Karamanoğlu Mehmet Bey’in 13 Mayıs 1277’deki fermanı, Anadolu’daki tüm beyliklerde bir Türkçe hassasiyetinin doğmasına yol açmış; Türkçe yazan şairlerin ve alimlerin korunmasıyla Anadolu Türk edebiyatının temelleri atılmıştır. Bu ferman sadece siyasi değil, halkın dili ile yönetim arasındaki uçurumu kapatan kültürel bir devrimdir.
• Ekonomik Güç ve “Atçekenler”: Beyliğin ekonomik yapısı, geniş bozkırlarda yapılan hayvancılık ve özellikle de “Atçekenler” (Esb-keşân) olarak adlandırılan oymakların yetiştirdiği asil atlar üzerine kuruluydu. Karaman atlarının o dönemde Arap atlarından bile üstün olduğu kabul edilmektedir.
• Balkanlar ve İstanbul’daki Karaman İzleri: 1467-1474 yılları arasındaki “Büyük Sürgün” ile Konya, Larende ve Aksaray’dan çıkarılan binlerce aile, bugün Bulgaristan, Yunanistan (Selanik), Arnavutluk ve Bosna’nın Türkleşmesinde en büyük paya sahiptir. İstanbul’daki Büyük Karaman (Çarşamba) ve Küçük Karaman (Fatih) semtleri de bu tarihi göçün canlı kanıtlarıdır.

Sonuç: Bir Beylikten Bir Kültür Coğrafyasına

Karamanoğulları Beyliği, yaklaşık 250 yıllık tarihi boyunca Anadolu’nun hem askeri hem de kültürel “kilidi” olmuştur. Selçuklu mirasına sahip çıkma iddiaları onları Osmanlı İmparatorluğu ile yüzyıllık bir rekabete sürüklemiş olsa da; bu mücadele aslında Anadolu’da merkezi bir Türk devleti fikrinin ne kadar güçlü olduğunu kanıtlamıştır.

Bugün konuştuğumuz dilden, Balkanlar’daki demografik yapıya; anıtsal medreselerden Taşeli’ndeki oymak geleneklerine kadar Anadolu’nun karakterini belirleyen pek çok unsurda Karamanlıların mührü vardır. Onlar sadece bir toprak parçasını yönetmediler; Türkçeyi devletin kalbine yerleştirerek bugünkü Türkiye Cumhuriyeti’nin kültürel omurgasını oluşturdular.